Większość kluczowych surowców w ujęciu tygodniowym odnotowała zysk w miarę, jak krótkoterminowy nacisk na związane z rynkami wschodzącymi zagrożenia dla wzrostu gospodarczego i popytu tracił na sile. Wsparcie zapewnił również dolar amerykański, który przez drugi tydzień z rzędu wykazał spadek. W ujęciu ogólnym dla surowców był to bardzo wyboisty miesiąc: w pewnym momencie indeks towarowy Bloomberg osiągnął roczne minimum, a następnie poszedł w górę.
Ze względu na fakt, iż tak wiele zależy od kursu dolara i amerykańskich stóp procentowych, w zeszłym tygodniu uwaga inwestorów skupiła się na corocznym zjeździe przedstawicieli banków centralnych z całego świata, który miał miejsce w Jackson Hole w stanie Wyoming. W piątek prezes amerykańskiej Rezerwy Federalnej, Jerome Powell, zadebiutował na sympozjum dyskusją w sprawie gospodarki i polityki pieniężnej. W trakcie tygodnia opublikowano protokoły z posiedzenia Federalnego Komitetu Otwartego Rynku z 1 sierpnia, które sugerowały, że Fed zamierza kontynuować plan usztywniania polityki do momentu, gdy amerykańska gospodarka zacznie wykazywać tendencję do spowolnienia lub gdy siły rynkowe zmuszą Fed do przemyślenia strategii. W związku z tym na następnym posiedzeniu przewidzianym na 26 września można się spodziewać kolejnych dwóch podwyżek stóp.
Po krytyce podwyżek stóp (a tym samym wspierania USD dolara) przez prezydenta Trumpa, a także biorąc pod uwagę ostatnie zawirowania na rynkach wschodzących i bieżącą wojnę handlową, rynek doszukiwał się wszelkich oznak złagodzenia stanowiska Powella, co mogłoby wpłynąć zarówno na kurs dolara, jak i na ceny szeregu surowców bazujących na mocy amerykańskiej waluty. W swoim wystąpieniu Powell nie odstąpił od oczekiwanego przez rynek planu podwyżek stóp procentowych, jednak dolar stracił na wartości, przyczyniając się do umocnienia cen surowców.
Z perspektywy wzrostu gospodarczego i popytu na rynkach wschodzących narracja stanowi, że światowe rynki pozostaną wrażliwe na wahania do czasu, aż Fed nie wycofa się z programu usztywniania ilościowego i planu podwyżek stóp, przy czym ryzyko realnego kryzysu wiąże się z zaciąganiem przez rynki wschodzące licznych kredytów denominowanych w USD od czasu światowego kryzysu finansowego.
Słabszy dolar nie wpłynął na poprawę sytuacji niektórych surowców. W sektorze zbóż obejmującym główne uprawy pszenicy, kukurydzy i soi, rynek skupił się na zbiorach w Stanach Zjednoczonych po trudnym sezonie upraw w Europie, WNP i Australii – oczekuje się, że Stany Zjednoczone zapewnią podaż wystarczająco dużą, by zrównoważyć straty w innych regionach. Ponadto utrzymujący się spór handlowy z Chinami przyczynił się do znacznej redukcji popytu ze strony najważniejszego odbiorcy amerykańskiej soi. W ujęciu ogólnym indeks towarowy Bloomberg obejmujący 25 głównych surowców po raz pierwszy od trzech tygodni odnotował wzrost, a wspomniane straty zostały więcej niż zrównoważone zyskami ropy naftowej i m.in. metali przemysłowych. Po kilku tygodniach intensywnej sprzedaży metale przemysłowe (przede wszystkim cynk i aluminium) pozytywnie zareagowały na oznaki rosnącego popytu w Chinach. Metale szlachetne zyskały na wartości, jednak jeszcze nie przekroczono istotnych poziomów, co mogłoby zmusić do zmiany strategii spekulantów dysponujących obecnie rekordową krótką pozycją, trzykrotnie wyższą niż poprzedni rekord z grudnia 2015 r.
Ropa naftowa odzyskuje straty
Ropa naftowa odzyskała ponad połowę strat z wyprzedaży z okresu lipiec-sierpień. Nastąpiło to w momencie, gdy uwaga rynku z potencjalnego długoterminowego wpływu niższego wzrostu na rynkach wschodzących zwróciła się w kierunku krótkoterminowych skutków amerykańskich sankcji wobec Iranu. Dane agencji Platts dotyczące tankowców wykazują, że eksport ropy naftowej z Iranu w pierwszej połowie sierpnia gwałtownie spadł. W okresie tym eksportowano 1,68 mln b/d, co stanowiło spadek o około 640 000 b/d w stosunku do średniej z lipca. Niewątpliwie zwiększy to presję na pozostałych członków OPEC, a także poddaje w wątpliwość ich zdolność do zrównoważenia potencjalnego spadku podaży, nie tylko w odniesieniu do eksportu z Iranu, ale także z Wenezueli, w której sytuacja w dalszym ciągu eskaluje.
W ostatnich tygodniach fundusze hedgingowe nadal redukowały olbrzymi wolumen zleceń kupna ropy; od czasu rekordowej pozycji wynoszącej około miliona lotów (miliarda baryłek) 30 marca, łączna długa pozycja w ropie WTI i Brent została zredukowana o 37%. Ze względu na swoją rolę światowego benchmarka, największą redukcję odnotowała ropa Brent (do poziomu 336 000 lotów, spadek o 47% od marca). W kontekście wyprzedaży z lipca i sierpnia warto zauważyć, że redukowano nie tylko długie, ale także, co zaskakujące, krótkie pozycje. Krótka pozycja brutto w ropie WTI i Brent jest niemal najniższa od pięciu lat, co podkreśla ograniczony apetyt na sprzedaż w oczekiwaniu na przewidywany spadek podaży z Iranu.
Podtrzymujemy pogląd, że cena ropy Brent najprawdopodobniej pozostanie w przedziale 70-80 USD/b. Wraz z przeniesieniem krótkoterminowej uwagi rynku na kwestie podaży, dopuszczamy dodatkowy potencjał wzrostu w kierunku 80 USD/b.
Kurs złota w oczekiwaniu na zachowanie dolara
Po raz pierwszy od siedmiu tygodni cena złota poszła w górę w związku z osłabieniem dolara i uwagą prezydenta Trumpa, że „nie był zachwycony” dalszym podwyższaniem stóp przez Fed. Za kadencji powołanego przez Trumpa Jerome’a Powella, amerykańska stopa funduszy Fed została podwyższona trzykrotnie, nie wspominając o dwóch podwyżkach we wcześniejszym okresie prezydentury Trumpa.
Rynek zareagował osłabieniem dolara w stosunku do euro po wybiciu powyżej 1,15 EUR i powrocie do potencjalnego przedziału 1,15-1,17 EUR. Przyczyniło się to do pewnej redukcji odnotowanego ostatnio osłabienia euro w reakcji na ryzyko budżetowe we Włoszech i ekspozycję unijnych banków na dług rynków wschodzących, w szczególności turecki.
W przypadku dolara i krótkoterminowych stóp procentowych zasadniczą kwestią nie jest to, co mówi prezydent Trump, ale raczej to, co robi amerykańska Rezerwa Federalna. Mimo iż złoto może wykazywać oznaki stabilizacji, rajd w znacznej mierze zależy od tego, czy fundusze dysponujące rekordową krótką pozycją zaczną się wycofywać. W tym celu złoto musiałoby co najmniej wybić się powyżej obszaru oporu, tj. 1 200-1 210 USD/uncja.
Cena kawy spadła prawie o 70%
W efekcie olbrzymiej podaży, ataku spekulacyjnego i swobodnego spadku reala brazylijskiego, cena kawy arabica po raz pierwszy od 12 lat wyniosła mniej niż 1 USD/funt. Z tych samych powodów po raz pierwszy od 10 lat cena cukru spadła poniżej 10 centów/funt. W oparciu o indeks towarowy kawy Bloomberg, uwzględniający zysk z rolowania, widać, że cena kawy arabica spadła o 24% w ujęciu rok do dnia, a w porównaniu z maksimum z 2014 r. kawa ta straciła na wartości niemal 70%.
Na cenę kawy najbardziej wpłynęła olbrzymia podaż z Brazylii, największego na świecie producenta wysokojakościowych ziaren, w połączeniu z niedawną deprecjacją reala brazylijskiego o 10% w związku z wyborami i ogólną nerwowością na rynkach wschodzących. Nałożyła się na to spekulacyjna sprzedaż ze strony funduszy hedgingowych, która jeszcze bardziej obniżyła cenę. Fundusze dysponują w tym momencie rekordową krótką pozycją na poziomie 1,7 mln t lub 28% przewidywanej światowej produkcji na lata 2018-19. O ile prognozy techniczne lub fundamentalne nie ulegną poprawie, prawdopodobieństwo wykupienia krótkich pozycji przez fundusze, a tym samym wsparcia cen kawy, jest znikome. Fundamentalne wsparcie może jednak się pojawić w związku z raportami, które zaczynają podkreślać ryzyko suszy w kontekście kolejnych zbiorów w Brazylii. Nietypowo wczesne kwitnienie kawy w Brazylii wzbudziło pewne obawy, ponieważ na tym etapie niezbędna jest woda wspierająca proces owocowania. Pora sucha trwa zwykle do drugiej połowy września, dlatego najbliższych kilka tygodni może okazać się kluczowe.
Czytaj także: Fundusz hedgingowy a hedging
![Fundusz hedgingowy a hedging](https://www.fxmag.pl/images/cache/article_square_filter/images/articles/fundusz-hedgingowy-a-hedging-czyli-dlaczego-nie-zawsze-warto-ufac-naszej-intuicji.jpg)
Ole Hansen, szef działu strategii rynków towarowych, Saxo Bank
O Saxo Banku
Saxo Bank Group (Saxo) to lider obszaru Fintech, skupiający się na transakcjach i inwestycjach z wykorzystaniem wielu instrumentów oraz dostarczający usługi bankowe w modelu ‘Banking-as-a-Service’ dla klientów hurtowych. Od ponad 25 lat misją Saxo jest demokratyzacja handlu i inwestycji, poprzez oferowanie klientom bezproblemowego dostępu to światowych rynków finansowych, przy wykorzystaniu technologii i specjalistycznej wiedzy. Jako w pełni licencjonowany i podlegający niezbędnym regulacjom bank, Saxo umożliwia klientom obrót różnorodnymi klasami aktywów na globalnych rynkach finansowych z poziomu jednego rachunku opartego na depozycie zabezpieczającym i dostępnego na wielu typach urządzeń. Dodatkowo, Saxo oferuje hurtowym klientom instytucjonalnym, takim jak banki i brokerzy, najlepsze usługi brokerskie i technologie inwestycyjne, wspierające cały łańcuch wartości i świadczone w modelu ‘Banking-as-a-Service (BaaS). Nagradzane platformy transakcyjne Saxo są dostępne w ponad 20 językach i stanowią technologiczne fundamenty dla ponad 100 instytucji finansowych na całym świecie. Założony w 1992 roku i oferujący swoją pierwszą platformę transakcyjną online w roku 1998, Saxo Bank był spółką Fintech zanim ten termin został stworzony. Saxo Bank ma siedzibę w Kopenhadze i zatrudnia ponad 1500 osób w centrach finansowych na całym świecie, w tym w Londynie, Singapurze, Szanghaju, Hong Kongu oraz Tokio. Biuro obsługujące klientów w Europie Środkowo-Wschodniej znajduje się w Pradze.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję