Ostatnia sesja minionego tygodnia przyniosła chwilę wytchnienia od podwyższonej zmienności. Sytuacja na rynkach była względnie stabilna, a inwestorzy czekali na nowe informacje dotyczące wojny w Ukrainie. Amerykańskie indeksy giełdowe nie zmieniły się istotnie.
Ceny ropy Brent fluktuowały wokół 112 USD/bbl, mimo że szef unijnej dyplomacji J.Borell poinformował o wstrzymaniu rozmów o porozumieniu nuklearnym z Iranem „z powodów niezależnych” (utrudnienia ze strony Rosji i Chin). Piątek był również relatywnie spokojnym dniem na krajowym rynku. EURPLN drugi dzień poruszał się w przedziale 4,78-4,80. Rentowności polskich obligacji rosły tylko nieznacznie, z nieco silniejszym ruchem na krótszym końcu krzywej, prowadzącym do jej dalszego odwrócenia. Dziś rano rynki, w tym notowania złotego i krajowych aktywów, nie zareagowały na informacje o weekendowym ataku Rosji na ukraińską bazę przy polskiej granicy.
Najważniejszym wydarzeniem tego tygodnia będzie posiedzenie FOMC w środę,
na którym oczekiwana jest pierwsza od grudnia 2018 podwyżka stóp, rozpoczynająca nowy cykl. Praktycznie przesądzony jest ruch o 25pb w górę z obecnego przedziału 0,00-0,25% do 0,25-0,50%. Z wypowiedzi prezesa J.Powella oraz innych członków Komitetu wynika, że również na kolejnych 2-3 posiedzeniach należy oczekiwać podwyżek po 25pb, ale jeżeli perspektywy dla inflacji nie osłabną, możliwe będą także ruchy po 50pb. Oczekujemy, że na 7 tegorocznych posiedzeniach Fed dokona łącznie 5 podwyżek stóp po 25pb (do 1,5% pod koniec roku) i będzie kontynuował cykl w 2023. Po posiedzeniu poznamy również „wykres kropkowy” z prognozami stóp procentowych poszczególnych członków Komitetu. Oczekujemy, że prognozy te przesuną się znacząco w górę w okolice poziomów oczekiwanych przez rynek.
W tygodniu czekają na nas też posiedzenia innych banków centralnych,
z czego najważniejsze dla globalnego rynku będą decyzje BoE (czw.), japońskiego BoJ (pt.), rosyjskiego CBR (pt.) i tureckiego CBRT (czw.). W przypadku BoE oczekujemy kontynuacji cyklu podwyżek stóp (o 25pb), do 0,75%, ze względu na ryzyko jeszcze wyższej inflacji wynikającej z wzrostu cen energii i coraz większych napięć na rynku pracy. Nie oczekujemy zmian stóp w przypadku pozbawionego przez zachodnie sankcje istotnych możliwości reagowania Banku Rosji (kons.: 20%) oraz Banku Turcji (kons.: 14%), który w otoczeniu coraz wyższych cen energii i odpływu kapitału nie powinien powrócić do obniżania stóp. Również ze strony BoJ (kons.: -0,1%) nie należy liczyć na zmianę prowadzonej polityki pieniężnej.
Wśród danych makro za granicą największą uwagę przyciągnąć powinien marcowy indeks ZEW dla Niemiec
(wt.), który jest jednym z pierwszych wskaźników uwzględniających wpływ wojny w Ukrainie. Z Europy napłyną też dane inflacyjne za luty – rewizja inflacji HICP dla strefy euro (czw.) oraz wskaźniki inflacji dla Rumunii i Szwecji (pon.). Poznamy też duży zestaw danych z USA: kolejno inflacja PPI (wt.), sprzedaż detaliczna (śr.), produkcja przemysłowa (czw.) oraz dane z rynku nieruchomości (czw. i pt.). Wiele wskazuje na to, że po mocnym odbiciu w styczniu, odczyty za luty wskażą na spowolnienie wzrostu.
W trakcie tygodnia poznamy zestaw ważnych danych z krajowej gospodarki
Najważniejsza będzie wtorkowa publikacja danych nt. inflacji CPI za luty i szczegółowe, zrewidowane dane za styczeń (uwzględniające nowe wagi w koszyku inflacyjnym). Oczekujemy, że inflacja w lutym obniży się do 8,2% r/r wobec 9,2% r/r w styczniu. Wdrożenie Tarczy Antyinflacyjnej 2.0 od lutego mogło potencjalnie obniżyć inflację CPI o 2-3pp, ale jej działanie ograniczyły wzrosty cen paliw oraz żywności. Szacujemy, że aktualizacja wag w koszyku inflacyjnym może podnieść inflację CPI o 0,1-0,2pp. W środę uzupełnieniem dla CPI będzie publikacja wskaźników inflacji bazowa za styczeń i luty (PKO: 6,1% r/r oraz 6,3% r/r wobec 5,3% r/r w grudniu).
Środowa publikacja bilansu płatniczego za styczeń powinna wskazać na zmniejszenie deficytu na rachunku bieżącym z ok. 4 mld EUR do ok. 900 mln EUR. W piątek napłyną dane z przemysłu (produkcja i PPI) oraz rynku pracy. Szacujemy, że produkcja przemysłowa w lutym kontynuowała szybkie tempo wzrostu (PKO: 17,1% r/r vs kons: 15,2% r/r i 19,2% r/r w styczniu) za sprawą mocnego popytu zagranicznego, łagodzenia ograniczeń podażowych oraz energetyki (znaczna część wzrostu produkcji w tym sektorze to problemy z obliczaniem deflatora). Inflacja PPI za luty, ze względu na rosnące ceny surowców energetycznych, prawdopodobnie przebiła 15% r/r. Wzrost płac w sektorze przedsiębiorstw pozostał zbliżony do 10% r/r.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję