We wtorek złoty skorygował straty z początku tygodnia co sprowadziło kursy EUR/PLN i USD/PLN w pobliże poziomów odpowiednio 4,67 i 4,28 przy wzroście EUR/USD w pobliże 1,09.
Dolar nieznacznie się osłabił w związku z rosnącą niepewnością odnośnie podwyżki stóp procentowych Fed w maju oraz kształtu polityki pieniężnej Rezerwy Federalnej w drugiej połowie roku. Większej zmienności na rynkach bazowych nie sprzyjał kalendarz ekonomiczny, gdzie wśród nielicznych publikacji warto odnotować mniejszy od oczekiwań spadek sprzedaży detalicznej w strefie euro w lutym (-3% r/r wobec konsensusu ekonomistów na poziomie -3,5%). Stąd inwestorzy pozycjonowali się już przed środową publikacją amerykańskiej inflacji CPI za marzec. Oczekiwane jest znaczące wyhamowanie inflacji w ujęciu nominalnym (do 5,2% r/r z 6% w lutym) przy wciąż nieznacznie rosnącej dynamice inflacji bazowej (5,6% r/r z 5,5%). W przypadku dalszego, solidnego spadku dynamiki inflacji znacząco wzrośnie prawdopodobieństwo testowania poziomu 1,10 na kursie EUR/USD.
Złoty skorygował straty z początku tygodnia, wywołane prawdopodobnie przez kapitał zagraniczny przy zamkniętym polskim rynku kapitałowym w związku z przerwą świąteczną. Kurs EUR/PLN powrócił więc w pobliże dolnego ograniczenia obowiązującego kanału trendu bocznego. Uważamy, że wyraźne wyhamowanie inflacji z USA nie będzie wystarczającym impulsem na wybicie się kursu z tej konsolidacji dołem ze względu na lokalne ograniczenia powiązane z wysokimi oczekiwaniami rynkowymi na obniżki stóp procentowych NBP w II połowie roku. Jednak prawdopodobny dalszy spadek deficytu na rachunku bieżącym Polski (publikacja w czwartek) będzie wspierać zejście kursu EUR/PLN w pobliże poziomu 4,66.
Na krajowym rynku stopy procentowej rentowności obligacji wzrosły. Negatywny wpływ na wyceny instrumentów miały trendy globalne. Po piątkowych solidnych danych z amerykańskiego rynku pracy i przed środową publikacją inflacji w USA rentowności Bundów oraz US Treasuries rosły, gdyż inwestorzy zaczęli obawiać się kolejnych podwyżek stóp procentowych w strefie euro i w USA. Słabszym notowaniom obligacji sprzyjał rosnący na świecie popyt na aktywa ryzykowne (indeksy na giełdach akcji w Europie powróciły w okolice tegorocznych szczytów). Na rynku ryzyka kredytowego obserwujemy spadek spreadów, co oznacza, że straty wywołane informacjami o problemach sektora finansowego w znacznej mierze zostały odrobione. Widać to głównie na szerokich indeksach, ponieważ w regionie CEE ten proces przebiega z opóźnieniem. Niemniej, wspomniana poprawa nastrojów przyniosła od końca marca kolejne emisje obligacji instytucji bankowych w naszym regionie. Lekko negatywny wydźwięk miała we wtorek publikacja minutes CNB. Bank centralny Czech zasygnalizował, że nie rozważa luzowania polityki pieniężnej, a bardziej zastanawia się nad koniecznością ewentualnych podwyżek. Zwraca jednak uwagę to, że notowania instrumentów w regionie CEE poza krótkoterminowymi reakcjami wciąż zakładają obniżki stóp w 2023 r.
W środę głównym wydarzeniem będzie publikacja inflacji w USA. Warto wspomnieć, że rynek wycenia w dużej części podwyżkę stóp o 25 pb. na posiedzeniu Fed, które odbędzie się 3 maja. Oczekiwany spadek inflacji konsumenckiej w pobliże 5% w marcu wobec lutowych 6% i pierwsze sygnały świadczące o gorszej koniunkturze na rynku pracy nie zwiększą prawdopodobieństwa podwyżek stóp. W efekcie oczekiwać można utrzymania rentowności polskich obligacji w okolicach 6,1%.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję