Europejski Bank Centralny sprowadzając stopy procentowe poniżej zera oraz prowadząc programy czy to luzowania ilościowego, czy kredytowego wsparcia banków, miał na celu powrót inflacji w rejon 2 proc. To jest główne zadanie banku centralnego, czyli dbanie o poziom cen i o ich systematyczny, ale nie zbyt duży wzrost.
W 2018 roku EBC mógł być zadowolony z tego, że inflacja konsumencka wzrosła powyżej 2 proc., choć za to odpowiadał głównie wzrost cen energii, ponieważ inflacja bazowa, w której skład ceny energii i żywności nie wchodzą, nie przebiła nawet poziomu 1,2 proc.
Europejski Bank Centralny zakończył już swój program QE oraz szykował się do podwyżki stóp procentowych w okolicach wakacji tego roku. Jednak ze względu na ostatni wzrost oczekiwań odnośnie większego spowolnienia gospodarczego szanse na podwyżkę zostały mocno odsunięte w czasie do końca roku lub dalej.
Oprócz spowolnienia dynamiki wzrostu PKB bólu głowy decydenci mogą dostać od spoglądania na rynkowe długoterminowe oczekiwania inflacyjne. Te dla strefy euro spadają jak kamień w stronę swoich rekordowych minimów:
Rynkowe oczekiwania inflacyjne dla strefy euro. Źródło: Reuters.
Nie dość, że EBC musi uporać się ze spowolnieniem, to jeszcze wszystkie działania przez tyle lat nie dały efektu w postaci trwałego wzrostu cen. To tylko jeszcze bardziej komplikuje sytuację przy kolejnych decyzjach Banku, który nie ma już za bardzo pola manewru, ponieważ w międzyczasie nawet nie zdążył podnieść stóp procentowych, które mógłby zacząć ponownie obniżać.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję