Ostatnie 30 dni | Ostatnie 90 dni | Ostatnie 180 dni | Ostatnie 365 dni | |
---|---|---|---|---|
Najwyższy kurs | 4164.816932 | 4178.558144 | 4178.558144 | 4348.995348 |
Najniższy kurs | 3993.996951 | 3822.80351 | 3766.999257 | 3766.999257 |
Kurs średni | 4054.335362 | 4025.601503 | 3955.5065 | 3989.048136 |
USD, czyli United States dolar, to oficjalna waluta nie tylko Stanów Zjednoczonych, ale również Portoryko, Mikronezji, Marianów Północnych, Palau, Wysp Marshalla, Panamy, Ekwadoru (od 2000), Salwadoru (od 2001), Timoru Wschodniego, Zimbabwe (od 2009) oraz Bonaire, Saby i Sint Eustatius. Jeden dolar składa się ze 100 centów amerykańskich. $ to symbol, który oznacza dolara amerykańskiego. Najbardziej popularne pary walutowe z dolarem to EURUSD, USDJPY, USDCHF, AUDUSD.
Dolar amerykański (USD) to oficjalna waluta Stanów Zjednoczonych i jedna z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych walut na świecie. Jest również szeroko akceptowany jako środek płatniczy w wielu innych krajach i używany do międzynarodowych transakcji handlowych.
Symbol waluty to "$", a kody to USD. Dolar amerykański jest podzielony na 100 centów. Obecnie w obiegu znajdują się banknoty o różnych nominałach, tj. 1, 5, 10, 20, 50 i 100 dolarów, oraz monety.
Dolar amerykański odgrywa kluczową rolę w światowym systemie finansowym. Jest również najważniejszą rezerwową walutą, co oznacza, że wiele krajów trzyma rezerwy w dolarach. Decyzje polityki monetarnej Federalnego Rezerwowego Systemu (Fed), centralnego banku Stanów Zjednoczonych, mają wpływ na globalne rynki finansowe.
Kurs wymiany dolara amerykańskiego może podlegać wahaniom z powodu różnych czynników, takich jak zmiany w gospodarce USA, sytuacja na rynkach finansowych, polityka pieniężna oraz wydarzenia geopolityczne. Dolar amerykański jest również używany jako standardowa waluta do notowania wielu towarów, surowców i instrumentów finansowych na światowych giełdach.
W trwający właśnie COP 26 wkroczyliśmy z wyjątkowo złej pozycji. Statystyki produkcji polskiej energetyki są dość porażające – udział paliw kopalnych (węgiel, gaz) wcale nie spada i osiąga dalej niebotyczne poziomy 85%. OZE wcale nie rośnie – nie tylko nie osiągnęliśmy własnych planów 19% udziału w 2020 roku, ale właściwie zanotowaliśmy regres. W porównaniu z naszym ledwo niskim kilkunastoprocentowym udziałem energetyki zeroemisyjnej, wszyscy nasi bezpośredni sąsiedzi z UE odpowiadają się już miksem, w którym ponad połowę stanowią OZE i atom.
Absolutna większość krajów UE już podjęła szybką decyzję całkowitego odejścia od węgla. Mówi już nie o odejściu od węgla (to przesądzone), ale także i szybkim zastępowaniu gazu wodorem. Oczywiście ostatnie miesiące to też perturbacje rynku energii, wysokie ceny, problemy w dostawach i rekompensaty dla najuboższych, jednak można się spodziewać, że temat ten z pewnością nie będzie motywem przewodnim COP 26.
Nadal właściwie nie wiadomo, jaka jest polska strategia na COP 26
Nie ma żadnych dokumentów, stanowisk, wstępnych prezentacji – tak jakby Polska była zaskoczona datą światowego szczytu klimatycznego. Na dodatek na tydzień przed jego rozpoczęciem doszło do fundamentalnej zmiany na stanowisku Ministra Klimatu i Środowiska. Odchodzi Michał Kurtyka, który mimo wszystko brawurowo poradził sobie z prowadzeniem COP 24 w Katowicach w 2018. Co powie Polska w sytuacji, gdy jest liderem „produkcji” śladu węglowego w energetyce europejskiej?
Dziś wydaje się, że najlepszą strategią byłoby to, co wcześniej wydawało się złym kursem – polski greenwashing, czyli spokojne potwierdzenie udziału w transformacji światowej, zwrócenie uwagi na konieczność transformacji, pokazanie trudnego punktu startu, ale i wielkich wysiłków oraz kluczowych programów, w których Polska plasuję się jako europejski lider.
Patrząc z perspektywy tego, jak wyglądają COP i jakie są oczekiwania wszystkich uczestników, takie rozwiązanie wydaje się znacznie lepsze niż „całkowite zderzenie ze ścianą” i rodzaj „wejścia rzeźnika na kongres wegetarian” jeśli na przykład chcielibyśmy przytoczyć ostatnie protesty górników w Luksemburgu i prezentacje o konieczności utrzymania stabilizującej roli taniej energii z węgla w nowych czasach, w których OZE nie zapewnia bezpieczeństwa energetycznego. Nadal nie wiadomo, jaki kurs obierze Polska.
Autor: prof. Konrad Świrski
Nieprzerwanie od 1995 Prezes Zarządu Transition Technologies S.A., od wielu lat związany z energetyką, optymalizacją produkcji energii i technologiami informatycznymi dla energetyki, gazownictwa i przemysłu. Jest profesorem zwyczajnym Politechniki Warszawskiej. Od lat wykłada na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa.
Połączenie działań naukowych oraz wieloletnia obecność w biznesie pozwoliły mu na komercjalizację wielu prac badawczych, ma na swoim koncie kilkadziesiąt wdrożeń w elektrowniach w Polsce, USA i Azji, szereg polskich i światowych patentów, nagrody naukowe oraz komercyjne. Jest autorem wielu artykułów oraz prac naukowych, laureatem szeregu nagród zarówno tych, które odnoszą się do jego pracy naukowo-dydaktycznej, jak również do działalności komercyjnej jako prezesa zarządu. Od 9 lat prowadzi eksperckiego bloga, w którym stara się przybliżać czytelnikom świat energetyki i nie tylko.
![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | ![]() | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | 1 | 0.85251 | 1.103444 | 0.955664 | 1.510122 | 4.267158 | 1.654343 | 25.20403 |
![]() | 1.173007 | 1 | 1.294348 | 1.121001 | 1.771383 | 5.005406 | 1.940556 | 29.5645 |
![]() | 0.906253 | 0.77259 | 1 | 0.866074 | 1.368553 | 3.867126 | 1.499254 | 22.841231 |
![]() | 1.046393 | 0.89206 | 1.154636 | 1 | 1.58018 | 4.465123 | 1.731092 | 26.373311 |