We wtorek złoty nieznacznie się umocnił co przełożyło się na spadek EUR/PLN i USD/PLN w pobliże odpowiednio 4,69 i 4,35 przy dalszym wzroście kursu EUR/USD w kierunku 1,08.
Po weekendowej akcji ratowania Credit Suisse napięcia rynkowe powiązane z sektorem bankowym nie uległy już dalszej eskalacji, a na globalne rynki finansowe powrócił umiarkowany apetyt na ryzyko. Inwestorzy skupili więc już swoją uwagę na środowej decyzji Fed i wycenianej przez instrumenty pochodne perspektywie obniżek stóp procentowych w USA w II połowie roku. To sprzyjało aprecjacji walut rynków wschodzących, w tym złotego w relacji do dolara. Mocny spadek krajowej sprzedaży detalicznej w lutym w cenach stałych (-5,0% r/r) nie zdołał więc zaszkodzić zauważalnie złotemu, aczkolwiek jest on niepokojący w kontekście negatywnego przełożenia wysokiej inflacji na ograniczenie konsumpcji Polaków.
Jednak już w środę gołębie oczekiwania uczestników rynku zostaną skonfrontowane z najnowszymi prognozami członków FOMC odnośnie docelowego poziomu stopy funduszy federalnych na koniec bieżącego i przyszłego roku. Mogą one okazać się zdecydowanie bardziej wyważone niż tego oczekuje rynek a ewentualny brak w ,,dot plot’’ wyraźnej wyceny obniżek stóp w tym roku sprzyjałby ponownemu umocnieniu dolara w relacji do wysokooprocentowanych walut EM, w tym złotego. W takim scenariuszu według naszej oceny kurs EUR/PLN mógłby utrzymać się powyżej 4,70 w nieco dłuższym okresie. Jeśli jednak ostatnie napięcia w amerykańskim systemie bankowym skłonią Fed do zakomunikowania pauzy w cyklu zacieśniania i możliwości cięcia stóp w II połowie roku, to dolar powinien ulec przecenie co sprzyjałoby pod koniec tygodnia spadkowi EUR/PLN do 4,66.
Na krajowym rynku stopy procentowej wtorek przyniósł wzrost rentowności obligacji. Był to efekt poprawy nastrojów na świecie i wzrostu apetytu na ryzyko skutkującego spadkiem zainteresowania bezpiecznymi aktywami. Bardzo ważnym wydarzeniem w perspektywie najbliższych tygodni będzie środowe posiedzenie Fed. W ostatnich dniach oczekiwania odnośnie samej decyzji fluktuowały z godziny na godzinę. Dzięki ustabilizowaniu się systemu finansowego ostatecznie rynek wycenił, że bank centralny podniesienie stopy procentowe o 25 pb. (dla stopy funduszy federalnych do 4,75%-5,00%). Taki scenariusz wzmacniać może ostatnia decyzja zwykle bardzo umiarkowanego EBC, który podnosząc w marcu stopy mimo niestabilnej sytuacji rynkowej zasygnalizował jednoznacznie determinację w walce z inflacją. Warto przy tym wspomnieć, że notowania rynkowe sugerują pierwsze obniżki stóp już w perspektywie wrześniowego posiedzenia Fed, bądź nawet lipcowego.
Od tego czasu stopy w USA miałyby spaść w 2023 r. o blisko 75 pb. Tak agresywne luzowanie polityki pieniężnej wydaje się jednak wątpliwe, a oczekiwania w tym aspekcie powinny ulec wyraźnej korekcie po posiedzeniu. Historycznie patrząc, banki centralne z pierwszymi obniżkami stóp czekają przynajmniej pół roku obserwując efekty dokonanego zaostrzenia polityki pieniężnej. Tym razem zapewne będzie podobnie. Za większym umiarkowaniem Fed przemawiać może też wolniejszy spadek inflacji bazowej i inflacji w usługach. Wspomniana korekta oczekiwań powinna przynieść do końca kwartału mocny wzrost rentowności obligacji na rynkach bazowych. W ślad za tymi zmianami prawdopodobny jest też trwały wzrost dochodowości polskich obligacji wyraźnie powyżej 6%.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję