Kierunek, w którym zmierza Wielka Brytania i Unia Europejska w sprawie brexitowych negocjacji, to wciąż jedna wielka niewiadoma. Za nami piąta runda negocjacyjna. Obie znów nie osiągnęły żadnego porozumienia. Unijny zegar tyka, bo już wkrótce szczyt ministrów 27 państw członkowskich. Na ten moment przejście do drugiej fazy rokowań jest wciąż niemożliwe, co jest negatywnym sygnałem dla gospodarki i waluty Wielkiej Brytanii.
Licząc na przychylność
Piąta tura negocjacji odbyła się na kilka dni przed ważnym szczytem 27 ministrów ds. europejskich. Ci mieliby przygotować projekt stanowiska władz państwowych poszczególnych państw członkowskich. Szczytowi będzie przewodniczyć unijny negocjator – Michel Barnier. Na to spotkanie szczególnie liczy strona brytyjska. Theresa May ma nadzieję, że europejscy dyplomaci będą skorzy do pójścia na ugody z Wielka Brytanią. Co więcej, Brytyjczycy liczą na umorzenie chociażby części zobowiązań finansowych. Wątpliwe jest jednak to, że państwa członkowskie zdecydują się załatać lukę w budżecie, która powstałaby gdyby Wielka Brytania nie spłaciła swoich zobowiązań.
Dokładnie ta kwestia finansowanie jest wciąż kością niezgody między stronami negocjacji. Choć, podczas przemówienia we Florencji, Theresa May zapowiedziała, że rząd jest gotów przyjąć je, to brytyjscy negocjatorzy nie poruszyli tej kwestii. Nie ustalono ani wysokości zobowiązania, ani też terminu spłaty. Z nieoficjalnych wyliczeń wynika, że zobowiązania Brytyjczyków wobec UE do 2020 roku warte są około 60 mld euro. Co ciekawe, po raz kolejny brytyjski negocjator David Davis nie zagościł długo w Brukseli. Nie pojawił się na pierwszych sesjach rokowań. Dla strony europejskiej może być to dwojako interpretowane. Po pierwsze, jako przejaw braku zainteresowania i lekceważenia lub z drugiej strony jako sygnał braku decyzyjności.
Uparty jak… Brytyjczyk
Impas, który zaistniał z braku konkretów i porozumienia między stronami, to głównie przejaw przekonań i oporu Brytyjczyków, jak sądzą postronni obserwatorzy. Z drugiej strony mamy także nieugiętych negocjatorów unijnych, którzy nie chcą iść na żadne ustępstwa. Władze unijne dokonały podziału negocjacji nie tylko na pomniejsze tury, ale także dwie fazy. Faza pierwsza, w której obecnie trwają rokowania dotyczy: finansowania, praw obywateli UE i Wielkiej Brytanii oraz granicy irlandzkiej. Druga faza, do której droga jest kręta i długa, to już kwestie ściśle powiązane z gospodarką, a szczególnie handlem międzynarodowym. Dla Brytyjczyków to właśnie faza druga jest znacząca ze względu na przyszły kształt relacji handlowych. Jednak gdy pierwsza faza nie zostanie domknięta z konkretnymi rozwiązaniami, to przejście do kolejnej jest niemożliwe. Michel Barnier podkreśla unijne stanowisko słowami:
„W kwestii praw obywateli, procesu pokojowego w Irlandii i finansów nie ma mowy o ustępstwach”.
Barnier dodał również, że nie zgodzi się na to, by podatnicy z grupy 27 państw płacili za zobowiązania Brytyjczyków wobec UE.
Co więc zrobić, gdy obie strony są nieustępliwe? Szansę dostrzega się jeszcze w grudniowym posiedzeniu Rady Europejskiej. To podczas jej szczytu mogą zapaść konkretne ustalenia.
A jednak twardy Brexit?
Skoro impas wciąż się utrzymuje, a Wielka Brytania niecierpliwi się w kwestii przyszłych umów handlowych, to twardy Brexit jest całkiem możliwy. Oznacza on m.in. wyjście z UE bez ustalonych warunków i ustaw. W wyznaczonym terminie 29 marca 2019 roku, Wielka Brytania straciłaby członkostwo i stała się krajem trzecim w stosunkach z UE. Idąc dalej, władze brytyjskie straciłyby wszelkie prawa i umowy handlowe, jakie miały będąc członkiem UE. Od tej pory działyby na zasadzie nowych umów handlowych, w tym także na zasadach Światowej Organizacji Handlu. Powyższe mają jednak charakter czysto spekulacyjny, tak mogłoby być, gdyby faktycznie Wielka Brytania zdecydowała się na twardy Brexit. Informacje takie pojawiły się w brytyjskich mediach. Taką możliwość na ten moment wykluczają unijne władze.
Nadzieja
Wśród unijnych dyplomatów przeważają postawy, które świadczą o zachowaniu chociażby cienia nadzieja na postęp w negocjacjach. Donald Tusk po spotkaniu z Theresą May i jej przemówieniu we Florencji wyraził swoją nadzieję na to, że w końcu powiedzenie „zjeść ciastko i mieć ciastko” nie będzie więcej odnosiło się do przebiegu negocjacji. To nie jedyny unijny wysoko postawiony dyplomata, który liczy na konstruktywne decyzje w sprawie kierunku Brexitu.
Nadzieję mają także inwestorzy, którzy już od tylu miesięcy nie dostają żadnych konkretów od negocjatorów. Niepewność polityczna w Wielkiej Brytanii staje się więc normą.
Magazyn: Giełdowe debiuty to łatwy zysk?
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję