Investors TFI wchodzi w 2024 rok z dużą nadzieją na miękkie, ale i z obawą o możliwość twardego lądowania (recesji) w światowej gospodarce. W poprzednim roku nie sprawdziła się prognoza dot. pełnoobjawowej recesji; dzisiaj przewiduje się spowolnienie (miękkie lądowanie), ale – m.in. ze względu na potencjalne odrodzenie przemysłu - w otoczeniu wyższych stóp procentowych, w dłuższym czasie (podobnie, jak w połowie lat 90-tych XX wieku). Z perspektywy fundamentów spółek w USA, w Niemczech czy Polsce - w 2023 i 2022 roku nic się nie zmieniło - wyniki spółek na całym świecie były takie same, rekordowe. Większość firm nie musiała podejmować trudnych decyzji dotyczących cięcia kosztów, ponieważ ich marże i zyski wciąż były i są bliskie ATH. Dlatego, m.in., gospodarki nie weszły w recesję.
Źródło: Investors TFI
Co prawda, w ciągu dwóch ostatnich lat główne indeksy akcji najpierw mocno pospadały, a potem silnie urosły, co mogło wyglądać na cykl bessy i hossy, ale z punktu widzenia przeciętnej amerykańskiej spółki był to jedynie trend boczny z pewną zmiennością. Nasuwa się podstawowe pytanie, w jaką stronę wybiją się notowania takiej przeciętnej spółki (a co nakieruje też główne indeksy) z tego trendu bocznego w tym roku? TFI zakłada większe prawdopodobieństwo miękkiego lądowania gospodarek, z globalnym odrodzeniem przemysłu, czego kosztem będzie powrót do narracji „wyższe stopy na dłużej”. Obniżki stóp będą, ale ograniczone. Przy rekordowych wynikach firm i bijących rekordy indeksach akcji na Wall Street oraz przy bardzo niskim bezrobociu i odbudowie w przemyśle, trudno będzie usprawiedliwić (bez politycznej motywacji) znaczące obniżki stóp procentowych. Jedynie wyraźny wzrost stopy bezrobocia (jako merytoryczny, a nie polityczny powód) zmusiłby Fed do szybkiego rozpoczęcia cyklu znaczących obniżek. Problem w tym, że taki scenariusz nie byłby wcale dobry dla rynków akcji, a jedynie - dla obligacji skarbowych.
Dlatego w 2024 roku kluczowe będzie rozstrzygnięcie „konkurencji” w przeciąganiu liny między próbą odrodzenia przemysłu i handlu, a negatywnymi skutkami zacieśnienia monetarnego oraz zanikającej premii inflacyjnej (problemy z popytem i kosztami). Póki co, wyniki spółek z indeksu S&P 500 w 2024 roku mają być jeszcze wyższe, niż rekordowe poziomy wypracowane w latach 2022/23, co (jeśli się spełni) ogranicza ryzyko cięcia kosztów zatrudnienia przez przedsiębiorstwa w USA. Natomiast pojawiają się sygnały potencjalnego odbicia w przemyśle, i to nie tylko w USA. Można do nich zaliczyć rosnące nowe zamówienia w relacji do zmniejszającego się poziomu zapasów, wzrost dynamiki nowych zamówień na dobra trwałe oraz wzrost eksportu z Korei Południowej czy Tajwanu, co miało zazwyczaj duże przełożenie na światowy handel zagraniczny oraz globalną produkcję przemysłową.
Zobacz także: 2024 rok zawarty w 3D! Tego eksperci spodziewają się po rynku akcji
Druga połowa lat 90-tych ubiegłego wieku była jedynym okresem, w ciągu ostatnich sześciu dekad, w którym „wyższe stopy na dłużej” nie spowodowały gospodarczych i rynkowych perturbacji, co może okazać się wzorcem dla najbliższych kwartałów i lat. Wtedy stopa bezrobocia też utrzymywała się na niskich poziomach i w kolejnych latach nawet spadała, a przychody i zyski spółek, przez kolejne 3 lata (1994-1997), rosły (wzrost stóp procentowych nie przekładał się na wzrost kosztów odsetkowych netto większości spółek niefinansowych w USA). Z analogicznym mechanizmem mieliśmy do czynienia w ubiegłym roku, co może być kontynuowane. Poza tym, pozytywnie przełożenie na amerykańską gospodarkę mają nakłady inwestycyjne (infrastrukturalne, pozamieszkaniowe) – szczególnie inwestycje firm w zwiększenie mocy wytwórczych (np. dynamiczny wzrost budownictwa przemysłowego, wspieranego przez administrację USA).
To samo, tylko na jeszcze większą skalę, działo się w drugiej połowie lat 90-tych XX wieku, które okazały się okresem niebywałego wręcz wzrostu produktywności w amerykańskiej gospodarce. Dodatkowym argumentem przemawiającym na korzyść powyższej analogii jest dziejąca się na naszych oczach rewolucja sztucznej inteligencji (AI), która może być porównywalna z rewolucją internetową rozpoczętą trzy dekady temu. Poza tym, w latach 1995-98 to polska giełda była gwiazdą wśród rynków wschodzących, podobnie, jak w ciągu minionych kilkunastu miesięcy.
Na korzyść GPW może wpływać niskie zaangażowanie zagranicznych inwestorów w naszych aktywach, które powróciły na inwestycyjne radary zachodnich graczy pod koniec ubiegłego roku. Wyceny na GPW są atrakcyjne (dla WIG P/E obecnie ok. 8,5-9x, a średnio za ostatnie 20 lat było ok. 12,5x), choć przy podwyższonej inflacji mnożniki wycen muszą i powinny być niższe, co nie znaczy, że nie mogą, powoli, do tej średniej się zbliżać. Polską giełdę powinien wspierać też fakt, że jesteśmy po dołku wzrostu gospodarczego, jeśli konsensus rocznej dynamiki PKB w 2023 roku +2,8% - rzeczywiście się sprawdzi. Najwyraźniej zakończyliśmy już negatywne rozliczenia z okresem pandemii - zapasy pospadały, a przemysł zamarł; jest jednak nadzieja na jego odbudowę - w ramach globalnego rozruchu przemysłu – co da wsparcie polskiej gospodarce i GPW.
Źródło: Investors TFI
Kluczem do rynków wschodzących (indeksu Emerging Markets Index, USD) są Chiny - udział w indeksie na XII 2023 ok. 26,5%, które w ostatnich 2 latach nie spełniły oczekiwań inwestorów, odmiennie, niż inne rynki akcji EM, w tym Polska. Na razie nie widać pozytywnych sygnałów dla wzrostu cen na chińskich giełdach.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję