Pierwsza połowa maja przyniosła niestety przyspieszenie trwającej właściwie od początku roku wyprzedaży na globalnych rynkach akcji. S&P500 wydłużyło passę spadków do siedmiu tygodni z rzędu i otarło się o terytorium bessy zanim w drugiej połowie miesiąca w końcu zobaczyliśmy odbicie.
Finalny bilans maja na większości rynków okazał się niemal neutralny, natomiast nieufność co do kontynuacji wzrostów pozostaje olbrzymia, także wśród inwestorów instytucjonalnych. Bilans pierwszych pięciu miesięcy roku pozostaje najgorszy od 1970 r., co wydaje się niefortunnym omenem w kontekście obaw stagflacyjnych, ale ostatnie dni przynoszą powody, by tonować zarówno oczekiwania co do inflacji, jak i skali spowolnienia.
Z perspektywy rynkowej najważniejszym powodem do optymizmu jest mająca miejsce od około trzech tygodni stabilizacja oczekiwań wokół dalszej polityki Fed. W poprzednich materiałach pisaliśmy, że zatrzymanie wyprzedaży amerykańskich obligacji jest warunkiem koniecznym do tego, by mogły rosnąć także giełdy. Obecnie, przynajmniej chwilowo, wydaje się on spełniony. Oczywiście trzeba tu zaznaczyć jedno duże „ale”, czyli rozpoczęcie redukcji bilansu Fed w czerwcu, co może wywierać presję na rentowności. Jednocześnie nie ma powodów, by uważać, że na rynku długu panuje nadmierny optymizm. Rynek wycenia obecnie kolejne trzy podwyżki po 50 pb, a następnie dwa ruchy po 25 pb w listopadzie i grudniu. Rosnąca liczba członków Fed mówi tymczasem, że już wrzesień mógłby stać się momentem na przerwę lub przynajmniej spowolnienie podwyżek.
Oczywiście przyszłość polityki pieniężnej będzie zależała od poziomu inflacji. O ile w Europie i Polsce jej dynamika cały czas rośnie, m.in. za sprawą gwałtownie drożejących paliw, w USA szczyt mógł zostać osiągnięty w marcu. Przyszłość cen ropy pozostaje wielką niewiadomą, zakończenie lockdownów w Chinach zaowocowało testem poziomu 120 $/b. Jednocześnie pojawiają się jednak pewne powody do optymizmu - zapowiedź silniejszego zwiększenia produkcji przez OPEC+ w lipcu i sierpniu nie oznacza może przełomu w relacjach między Arabią Saudyjską i USA, ale jest sygnałem możliwego dalszego wzrostu podaży, gdyby wizyta prezydenta Bidena w Rijadzie doszła do skutku.
Także na rynku żywności pojawiają się pierwsze jaskółki, jak kwietniowy spadek globalnych cen w badaniu FAO i ostatnia korekta cen zbóż. Z perspektywy europejskiej kluczowe wydaje się odblokowanie transportów czarnomorskich, co również może mieć miejsce lub przynajmniej zostać zdyskontowane w przeciągu najbliższego miesiąca. Inny czynnik proinflacyjny w postaci ceny gazu, zaczyna oddziaływać w przeciwnym kierunku. Notowane są poinwazyjne minima, a perspektywa ewentualnego embarga oddaliła się bardzo lub wręcz zniknęła. Dla banków centralnych kluczowe jest oczywiście to, jak będzie zachowywała się „bazowa” część inflacji. Tu perspektywa zmienia się naszym zdaniem najszybciej. Majowy PMI dla Polski (spadek z 52,4 pkt. do 48,5 pkt.) to zaledwie jeden z pierwszych „oficjalnych” sygnałów szybkiego chłodzenia krajowej gospodarki. Spodziewamy się szybkiego napływu kolejnych, a wraz z nimi modyfikacji zachowań konsumenckich i spadku presji cenowej. Zarówno w Polsce, jak i w USA, dobrym prognostykiem wydaje nam się rynek nieruchomości, na którym spadek aktywności jest znacznie szybszy od niedawnych prognoz.
Inflacja na poziomie 13,9% r/r w maju może szokować, ale w odróżnieniu od wcześniejszych odczytów nie odbiega od oczekiwań ekonomistów. Choć prognozy odnośnie szczytu dynamiki cen są obecnie zróżnicowane, a przekonanie, że nastąpi on w czerwcu jest bardzo osłabione, uważamy, że dołek na rynku obligacji skarbowych może być za nami. Podtrzymujemy bardzo pozytywne nastawienie do tej klasy aktywów i widzimy perspektywę 12-miesięcznych stóp zwrotu na poziomie 6-10% na funduszach dłużnych, które w nie inwestują. Kontrakty FRA sugerują zakończenie cyklu na poziomie 7,5-8,0%, widzimy tutaj pole do pozytywnych niespodzianek.
Szczyt inflacji wyznacza historycznie punkt, po osiągnięciu którego inwestycje obligacyjne przynoszą w ciągu 1-2 lat niezwykle wysokie zyski, znacznie przekraczające średnią. Z rynkiem akcji sytuacja jest niestety bardziej skomplikowana, tu kluczowe jest czy w efekcie inflacji i zacieśnienia polityki monetarnej nastąpi recesja. Widzimy istotne ryzyko takiego scenariusza w USA, mniejsze w Polsce, szczególnie w kontekście odblokowania środków z KPO. Z tego powodu, a także za sprawą świetnego sezonu wynikowego na GPW, zmieniamy średnioterminowe nastawienie do polskich akcji na pozytywne, widząc szansę m.in. na to, że plan „wakacji kredytowych” zostanie wyraźnie ograniczony. Nie przesądzając o tym, czy w dłuższym horyzoncie dojdzie do klasycznej bessy na globalnych rynkach, zwracamy jednak uwagę na to, że gdy historycznie S&P500 spadało bez przerwy przez 7-8 tygodni, zawsze wyznaczane było co najmniej półroczne minimum.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję