Jesteśmy obecnie w środku okresu publikacji danych finansowych przez amerykańskie spółki za 1 kwartał br. Ogólnie rzecz ujmując, publikowane dane są lepsze od oczekiwań. Jednak, wraz z danymi, zarządy tych podmiotów omawiają również prognozy wzrostu przychodów. I tutaj …pojawiają się problemy.
Chyba najbardziej spektakularną reakcją jest spadek w tym roku cen akcji Netflixa. Wystarczyło, że liczba abonentów skurczyła się o 200 tysięcy, aby wycena skorygowała się aż o ponad 40%. Pokazuje to skalę dynamik wzrostu zysków/przychodów, jaką wcześniej zakładali analitycy w modelach wycen.
Do tego dochodzi rosnąca presja na dyskontowanie tych prognozowanych zysków wyższą stopą procentową, bo przecież rentowności amerykańskich obligacji szybko urosły do poziomu 3% (obligacje 10-letnie). Dodatkowo wreszcie, na obligacjach inflacyjnych USA (TIPSy) pojawiła się realna szansa na zarobek ponad inflację. Wszyscy już z niecierpliwością czekają na to, co zrobi FOMC ze stopami na posiedzeniu w kolejnym tygodniu (4 maja br.).
Ale póki co, rentowności nie pokonały 3%, akcje doszły do poziomów cen najniższych w tym roku i …wyczekują. Wprowadzenie w życie QT (Quantitative tightening ang. zacieśnienie ilościowe - redukcja aktywów finansowych w bilansie banku centralnego), podlane ewentualną wyższą podwyżką, niż zakładane 50 pb., wprawi w bezsenność inwestorów na całym świecie. A drzwi, po przełamania linii wsparcia takich indeksów, jak S&P 500, Nasdaq, czy Russell 2000, mogą okazać się zbyt wąskie dla wszystkich, którzy będą chcieć przez nie uciec - sprzedając akcje.
Dla krajowych inwestorów pojawia się wreszcie realna alternatywa o dużo mniejszym ryzyku – prosta obligacja skarbowa lub dłużny fundusz inwestycyjny, oparty o takie instrumenty. Już słyszymy te komentarze, że obligacje od górki straciły 17%! Ale co to ma wspólnego z tym, jaki zwrot mogą nam przynieść w przyszłości tego typu papiery? Czy rentowność ponad 6% nie jest atrakcyjna, względem zagrożeń wiszącymi obecnie nad rynkami akcji? Temat na pewno będzie przez nas podnoszony coraz częściej i coraz śmielej, bo: (a) górka inflacyjna jest coraz bliżej, (b) RPP powinna - po raz drugi - podnieść mocniej stopy, a (3) spowolnienia nie da się uniknąć, gdy mamy, w pobliżu, taką burzę geopolityczną.
Choć inflacja zejdzie do znośnych poziomów za ok. 2 lata, to już teraz zarządzający funduszami dłużnymi zaczynają zastanawiać się, kiedy będzie czas na wydłużenie duracji.
A gdy inflacja wreszcie zacznie spadać, powstaną w glorii, jak feniks z popiołów, bo w chwili obecnej - nikt nie chce ich jeszcze słuchać.
Autor: Grzegorz Chłopek, Dyrektor Zarządzający, iWealth oraz Jacek Maleszewski, Dyrektor Zespołu Doradztwa, iWealth.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję