Wrzesień był na rynkach akcji i długu kolejnym miesiącem, który nie zapisał się w historii złotymi zgłoskami. Spirala obaw o dalszą politykę Fed, która zaczęła się nakręcać po wystąpieniu Jerome’a Powella w Jackson Hole, dotarła w końcówce miesiąca do naprawdę niebezpiecznych poziomów. Rentowności amerykańskich obligacji 10-letnich, które rozpoczynały go przy poziomach 3,2%, przetestowały barierę 4%. W dużej mierze stało się tak za sprawą niezwykle rozczarowującego sierpniowego odczytu inflacji bazowej z USA, której miesięczna dynamika (0,6% m/m) okazała się dwukrotnie wyższa od oczekiwań.
Członkowie FOMC, czujący się pewnie po wakacyjnym odbiciu na rynku akcji, zaczęli prześcigać się w „jastrzębim” nastawieniu i deklaracjach realizacji antyinflacyjnego mandatu nawet kosztem wywołania recesji. Doprowadziło to nie tylko do bardzo silnej rewizji oczekiwań dotyczących dalszych podwyżek, ale też do gwałtownych spadków na Wall Street i pogłębienia czerwcowych dołków. Być może ważniejszym efektem była jednak bardzo silna aprecjacja dolara, który pomimo silnego zaostrzenia retoryki przez EBC ponownie przełamał parytet względem euro i zanotował nowe minima na poziomach niewiele przekraczających 0,95.
Stopień zaniepokojenia inwestorów wszedł jednak na nowy etap dopiero za sprawą sytuacji w Wielkiej Brytanii. Nowa przewodnicząca Partii Konserwatywnej i premier, Liz Truss, ogłosiła wraz z kanclerzem skarbu, Kwasi Kwartengiem plan ulg podatkowych o wartości 161 mld GBP w ciągu najbliższych pięciu lat, nie definiując zarazem źródeł finansowania tej skrajnie ekspansywnej polityki fiskalnej. Wisienką na torcie okazał się fakt, że bezwzględnie największymi beneficjentami planu mieli być najbogatsi Brytyjczycy, zarabiający powyżej 200 tys. GBP rocznie, co wywołało ogromne oburzenie społeczne. Pomysł, z którego już częściowo się wycofano, doprowadził do dramatycznej wyprzedaży funta (kurs GBPUSD spadł przejściowo do poziomu 1,03). Gwałtowny wzrost rentowności długu o długiej zapadalności wymusił na Banku Anglii ogłoszenie skupu obligacji długoterminowych w obawie przed sytuacją, w której do ich wyprzedaży zostałyby zmuszone fundusze emerytalne. Cała sytuacja jest w naszej opinii niezwykle poważnym ostrzeżeniem przed konsekwencjami nieodpowiedzialnej polityki fiskalnej w dobie rosnących w szybkim tempie kosztów finansowania długu.
Reakcja Banku Anglii okazała się także zwiastunem przełomu w panicznym przekonaniu, że główne banki centralne, przede wszystkim amerykański, faktycznie będą kontynuowały bezprecedensowe w swojej skali zacieśnienie polityki monetarnej bez oglądania się na jego konsekwencje dla wzrostu gospodarczego. W ciągu dwóch pierwszych sesji października zobaczyliśmy jednocześnie spadki rentowności na świecie i niezwykle silne odbicie na rynku akcji - w USA jest to najlepszy początek kwartału od 1938 r. Choć zmiana sentymentu jest zbieżna z naszym przekonaniem, że retoryka Fed może bardzo się zmienić wraz ze spadkiem inflacji i pogorszeniem sytuacji na rynku pracy (spodziewamy się obu tych wydarzeń), chwilowo pozostajemy ostrożni co do trwałości obecnej euforii rynkowej. Powinna ona służyć przede wszystkim jako przypomnienie, że w momencie, gdy ceny aktywów są atrakcyjne, niewiele trzeba, by zaczęły silnie rosnąć, a giełdy osiągają zazwyczaj swoje dołki przed faktycznym wystąpieniem recesji lub w jej wczesnej fazie. Prawdziwy przełom nastąpi naszym zdaniem dopiero, gdy zwiastowana przez niezliczone wskaźniki wyprzedzające poprawa statystyk inflacyjnych zacznie być widoczna na poziomie twardych danych o CPI (być może już w październiku).
Nie oznacza to, że jesteśmy pesymistyczni co do perspektyw na 4Q2022. Uważamy, że jest możliwe, iż zobaczymy w jego trakcie jednoczesne odbicie cen akcji, obligacji i surowców, które będzie zresztą zapowiedzią potencjalnie bardzo dobrego przyszłego roku. Nasz optymizm jest jednak dość selektywny. Przede wszystkim trudno nam obecnie znaleźć argumenty za zwiększaniem ekspozycji na akcje poza USA. Rynek amerykański w dobie rekordowo silnego dolara powinien być naszym zdaniem absolutną podstawą budowy portfela. Uważamy jednak, że jest zbyt wcześnie, by opierać go o historycznie najsilniejszy sektor technologiczny. Przy dużych wzrostach może okazać się on liderem odbicia z uwagi na wysoką betę (współczynnik ryzyka względem szerokiego rynku), ale perspektywa jego zysków na najbliższe kwartały pogarsza się w szybszym tempie niż dla reszty Wall Street (duża część dochodów osiągana jest poza granicami USA).
Najciekawiej przed końcówką roku wyglądają spółki energetyczne, które skorygowały się w ostatnim czasie m.in. z uwagi na spadające ceny ropy. Jest naszym zdaniem bardzo możliwe, że te osiągnęły we wrześniu lokalny dołek. Działania OPEC+ jasno sugerują, że przecena surowca poniżej 80 $/brk nie będzie tolerowana i wywoła ograniczenie jego podaży. Wyceny wskaźnikowe pozostają niskie i w ograniczonym stopniu oddają przełom w cenach energii - nie są znacznie wyższe niż w ostatnich pięciu latach, w trakcie których cena ropy szorowała po dnie. Sektor wciąż pozostaje najtańszym w ramach S&P500.
Na rynku obligacji pomimo wrześniowej przeceny pozostajemy zdecydowanymi zwolennikami polskiego długu skarbowego długoterminowego. Po wrześniowym załamaniu, naszą drugą preferowaną kategorią jest amerykański dług skarbowy. Wciąż należy naszym zdaniem unikać Europy z uwagi na wczesną fazę zacieśnienia monetarnego. Nadszedł też czas, by ograniczać ekspozycję na dług korporacyjny w Polsce i za granicą - zbliżająca się recesja może przynieść poszerzenie spreadów kredytowych, które wydają się obecnie dość niskie w odniesieniu do tegorocznej przeceny na rynku akcji.
***Materiał pochodzi z raportu: „Barometr inwestycyjny Xelion”, którego pełną zawartość możesz zobaczyć i pobrać klikając w poniższy przycisk:
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję