Listopad okazał się drugim z rzędu miesiącem, podczas którego inwestorzy mogli odnaleźć trochę spokoju po bardzo słabych pierwszych trzech kwartałach roku. Bez wątpienia, najważniejszym wydarzeniem, które całkowicie zdeterminowało jego obraz, podobnie jak miało to miejsce w lipcu, okazał się odczyt inflacji w USA. Publikacja CPI za październik pokazała nieoczekiwany spadek z 8,2% r/r do 7,7% r/r (spodziewano się odczytu o 0,3pp wyższego), podobnie jak w wakacje powodując potężną reakcję na notowaniach akcji i obligacji. Istotną różnicą jest jednak fakt, że tym razem bardzo silnie osłabiał się także dolar, dla którego listopad był najgorszym miesiącem od 12 lat. Wydaje się, że w krótkim terminie większość potencjału do dalszej deprecjacji zaczyna się wyczerpywać.
Wynika to m.in. z faktu, że sygnały przełomu inflacyjnego widać wreszcie także w Europie, ceny surowców energetycznych (gaz ziemny, węgiel) na kontynencie pozostają dość stabilne (przynajmniej w relacji do poprzednich miesięcy). Już w tej chwili pojawia się presja na EBC, by w obliczu większych niż za oceanem szans na poważną recesję złagodzić ścieżkę podwyżek stóp procentowych. Aktualnie oczekujemy zakończenie roku na EURUSD w okolicy 1,05. Przy czym zakładamy, że dopiero przyszły rok przyniesie kontynuację ruchu w stronę 1,10-1,15.
Słaby dolar jest ogromnym wsparciem dla wielu klas aktywów, począwszy od polskich akcji, poprzez obligacje rynków wschodzących, a skończywszy na kruszcach. Jest to o tyle ważne, że wydarzenia ostatniego miesiąca mogą być w pewnej mierze traktowane jako instrukcja dotycząca tego, jakie fundusze mają szanse wyróżniać się także w przyszłym roku, nawet gdyby grudzień i jakaś część 1Q2023 przyniosły korektę ostatnich wzrostów i pogorszenie nastrojów. Absolutnie nie lekceważymy ryzyka ruchu spadkowego w krótkim terminie, choć szanse na naruszenie dołków na notowaniach zarówno akcji, jak i obligacji bardzo zmalały.
W scenariuszu bazowym, którym pozostaje naszym zdaniem płytka recesja w USA, dalsze luzowanie otoczenia regulacyjnego w Chinach, osłabienie dolara i silny spadek inflacji na świecie, jest prawdopodobne, że bardzo duży odsetek aktywów zakończy 2023 r. na wyraźnych plusach. Szczegółowe prognozy, na które warto w naszej opinii stawiać w horyzoncie 12 miesięcy przedstawimy za miesiąc, obecnie chcielibyśmy zarysować jednak kilka sugestii na temat postępowania z wolnymi środkami w najbliższym czasie.
Mimo że cały czas pozostajemy pozytywnie nastawieni do polskiego długu skarbowego długoterminowego, na fali jego niezwykle silnego umocnienia w ostatnim czasie, redukujemy jego ocenę o jeden stopień. Spadek rentowności obligacji 10-letnich do poziomu 6,35% oznacza realizację naszych krótkoterminowych celów, a chwilowo bilans ryzyk wydaje nam się neutralny. Jak najbardziej możliwa jest praktycznie nieprzerwana kontynuacja wzrostu cen, gdyby inflacja CPI w USA w połowie miesiąca okazała się ponownie niższa od oczekiwań, wywołując dalsze odbicie obligacji na całym świecie. Z perspektywy lokalnej jednak należy pamiętać o ryzykach związanych z 1Q2023. Po pierwsze, w odróżnieniu od większości krajów, w Polsce prawdopodobnie będziemy notować w tym czasie nowe rekordy inflacji, po drugie potrzeby pożyczkowe państwa będą znacznie zwiększone. Dlatego żadnym zaskoczeniem nie będzie dla nas powrót rentowności 10-latek do okolic 7,5%, dopiero poziomy powyżej niego wydają nam się w tym momencie bardzo atrakcyjne. Będziemy to oceniać także poprzez pryzmat notowań długu rynków wschodzących, również silnie ostatnio rosnącego i mającego potencjalnie wyższą dochodowość.
Oczekujemy, że w okresie między grudniem a marcem pojawią się okazje, by akcje kupować taniej niż obecnie, rynek wydaje się dojrzewać do pierwszej korekty ruchu, który ma w naszej opinii spore szanse, by okazać się początkiem hossy. Akumulacja akcji powinna tym samym być stopniowa, szczególnie, że nawet najbezpieczniejsze fundusze dłużne oferują obecnie potencjał do wysokich nominalnych stóp zwrotu. W tym horyzoncie będzie naszym zdaniem można także dokonywać stopniowej redukcji zaangażowania w funduszach akcji value (obecnie właściwie całą ekspozycję w portfelach usługi doradztwa utrzymujemy na nich) na korzyść spółek wzrostowych. Proces ten warto rozpocząć od akcji z segmentu oil&gas, które w bardzo ograniczonym stopniu zareagowały na przecenę ropy i zwyczajnie nie wydają się już okazyjnie wyceniane. Chwilowo lepszym pomysłem wydaje nam się bezpośrednia inwestycja w surowiec. Wierzymy, że cena ropy przez większość 2023 r. pozostanie w przedziale 80-100$/brk, co wiąże się z agresywnym stanowiskiem OPEC, możliwym spadkiem wydobycia w Rosji i zakończeniem polityki „zero COVID” w Chinach.
Po bardzo trudnym dla inwestorów okresie kilkumiesięcznych spadków, wraz z przełomem na rynku długu i walut przebudziły się ceny kruszców, mające za sobą rewelacyjny miesiąc i dwucyfrowe wzrosty. Wydaje nam się bardzo prawdopodobne, że w tym bardzo złym roku złoto wymaże do końca grudnia resztę przeceny, a tym samym wypełni swój podstawowy mandat. Informacje o dużych zakupach banków centralnych w 3Q2022, perspektywa odrodzenia popytu z Chin, wreszcie (przede wszystkim) możliwość dalszej przeceny dolara i stopniowy wzrost oczekiwań na złagodzenie polityki monetarnej w USA - to wszystko czynniki, które będą naszym zdaniem pozytywnie wpływały na dalsze notowania metali szlachetnych.
***Materiał pochodzi z: „Barometru inwestycyjnego Xelion”, którego pełną zawartość możesz zobaczyć i pobrać klikając w poniższy przycisk:
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję