Letnie nadzieje na odwrócenie negatywnego trendu na globalnym rynku obligacji skarbowych okazały się najwyraźniej na wyrost. W ostatnich tygodniach rentowności żądane przez inwestorów ponownie poszybowały w górę, co automatycznie oznacza spadek cen papierów dłużnych, szczególnie tych o stałym oprocentowaniu (które dominują na rynkach zagranicznych, ale są też mocno reprezentowane w polskich realiach).
O ile jeszcze w przypadku polskich, benchmarkowych obligacji 10-letnich rentowność, nawet po ostatnim wzroście i powrocie powyżej pułapu 7 proc., jest ciągle wyraźnie poniżej czerwcowego szczytu (ponad 8 proc.), to na ważnych rynkach zagranicznych rentowności wspięły się na nowe maksima. Amerykańskie 10-latki zetknęły się z pułapem 4 proc., na którym nie były od …ponad dwunastu lat. Niemieckie Bundy zawędrowały powyżej 2 proc. – najwyżej od jedenastu lat – podczas gdy jeszcze na początku tego roku miały …ujemną dochodowość.
U źródła tego trendu leży oczywiście, opisywana już w poprzednich komentarzach, jastrzębia postawa głównych banków centralnych, z amerykańskim Fedem i Europejskim Bankiem Centralnym na czele. Ale do tego dochodzą też inne czynniki – o charakterze politycznym – które przyczyniają się do turbulencji na rynkach długu. Nerwowo na wyniki najnowszych wyborów parlamentarnych we Włoszech zareagowały rentowności tamtejszych obligacji, zbliżając się do 5 proc. Można tylko przypuszczać, że powinny być jeszcze dużo wyższe, gdyby nie interwencje ECB mające zapobiegać „fragmentacji” strefy euro.
Ale i tak najbardziej spektakularnym przykładem tego jak obietnice polityków mogą oddziaływać na obligacje, stała się właśnie Wielka Brytania. Plany nowego rządu zakładające fiskalne rozpasanie popchnęły rentowność brytyjskich skarbówek niemal do poziomów notowanych w przypadku wspomnianych włoskich papierów. Przyglądający się temu Bank Anglii stanął w przysłowiom rozkroku między potrzebą walki z inflacją i osłabieniem funta, a interwencjami na rynku obligacji, stojącym w obliczu nadciągających ogromnych emisji nowego długu w celu pokrycia zapowiadanej dziury budżetowej. Na marginesie, rodzimi ekonomiści zaczynają się zastanawiać na ile podobny scenariusz grozi też polskim obligacjom w obliczu coraz większej ochoty rządu do popuszczania fiskalnego pasa przed przyszłorocznymi wyborami do parlamentu.
Kiedy globalna, obligacyjna bessa dobiegnie końca? Wydaje się, że muszą być najpierw spełnione dwa zasadnicze warunki: (a) oznaki, że inflacja zaczyna wreszcie słabnąć, (b) główne banki centralne radykalnie łagodzą swe jastrzębie nastawienie. Spełnienie obu tych warunków wymaga czasu, choć pojawiają się pewne powody do optymizmu, takie jak zejście cen ropy naftowej do poziomu najniższego od prawie dziewięciu miesięcy.
Pocieszające jest przynajmniej jedno – obligacje, które jeszcze nie tak dawno praktycznie nie nadawały się na długoterminową inwestycję ze względu na śmiesznie niskie (a gdzieniegdzie nawet ujemne) rentowności, teraz wreszcie zaczynają oferować jakąś wartość dodaną.
Autor: Tomasz Hońdo, CFA, Starszy Ekonomista Quercus TFI, Redaktor Qnews.pl
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję