Tak się złożyło, że kiedy w przedurlopowym komentarzu dwa tygodnie temu pisałem o tym, że nastroje inwestorów na Wall Street stały się neutralne (podczas, gdy wcześniej były mocno pesymistyczne), a jednocześnie nie brakuje ciągle fundamentalnych zagrożeń dla rynku akcji, indeks S&P 500 wyznaczył lokalną górkę i od tego czasu korygował się w dół.
Amerykański benchmark i tak ma o tyle szczęście, że, pomimo powrotu spadków, jest, na razie, ciągle sporo powyżej czerwcowego dołka bessy, bo na warszawskiej giełdzie tak różowo już nie jest. W ostatnich dniach WIG, po raz pierwszy od jesieni 2020 roku, dotknął pułapu 50 tys. pkt. Tym samym, skala przeceny względem ubiegłorocznego rekordu wszech czasów powiększyła się do 33 proc. To oznacza, że obecną bessę na GPW można już spokojnie zaliczyć do grona największych rynków niedźwiedzia, do którego należą te z lat 2018-20, 2007-09, czy też 2000-01 (te dwa ostatnie przypadki są najbardziej zbliżone, jak na razie, do obecnego pod względem tempa i przebiegu przeceny).
Po tym jak sierpień br. pokazał dwa różne oblicza (letnie odreagowanie w pierwszej połowie miesiąca, potem ponowne schłodzenie nastrojów), nadchodzi wrzesień, który w świetle historycznych statystyk jawi się jako najbardziej kapryśny miesiąc roku na giełdach. Chodzi o to, że właśnie we wrześniu prawdopodobieństwo zwyżki, czy to S&P 500, czy to WIG było najniższe na przestrzeni ostatnich trzech dekad (wyniosło odpowiednio 50 i 41 proc.).
Odpędzeniu powakacyjnej chandry nie służy jastrzębie nastawienie amerykańskiego Fed. Na razie nic nie wskazuje na rychły, gołębi zwrot w jego polityce (tzw. Fed pivot), na który tak liczyły giełdowe byki w trakcie letniego odreagowania. Póki co, należy raczej liczyć się z kolejną, mocną 75-punktową podwyżką stóp w USA na wrześniowym posiedzeniu (pewien wpływ na te oczekiwania mogą mieć piątkowe comiesięczne dane z rynku pracy). Na dodatek, wraz z początkiem miesiąca podwojeniu ma ulec tempo redukcji bilansu Fed (QT, czyli „ilościowe zacieśnianie”). Już dotychczasowe dane pokazują, że suma bilansowa skurczyła się do poziomu najniższego od stycznia br.
Podczas gdy na decyzję Fed trzeba będzie jeszcze poczekać do 21 września, to już w najbliższym tygodniu przyjdzie czas na ruch ze strony rodzimej Rady Polityki Pieniężnej. Być może jesteśmy już blisko końca podwyżek stóp w naszym kraju, choć wstępny odczyt inflacji za sierpień na horrendalnym poziomie 16,1 proc. r/r nie ułatwia takiej optymistycznej konkluzji. Wrażliwe na stopy procentowe, rodzime obligacje skarbowe o stałym oprocentowaniu - po bardzo udanym lipcu - w sierpniu dostały wyraźnej zadyszki. Wygląda na to, że droga do trendu wzrostowego jest, póki co, dość wyboista.
Reasumując, sierpień postawił pod znakiem zapytania trwałość letniej poprawy nastrojów na giełdach. Rodzimy WIG nawet wyszedł przed szereg, pogłębiając dotychczasowy dołek bessy. Krajowe obligacje balansują między nadziejami na rychły koniec podwyżek stóp w Polsce i utrzymywaniem jastrzębiej retoryki przez Fed.
Tomasz Hońdo, Jacek Maleszewski, Grzegorz Chłopek
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję