Po niezwykle słabym pierwszym półroczu lipiec wreszcie przyniósł wyraźniejsze odbicie na globalnych rynkach, pokazując to, o czym pisaliśmy na jego początku—nadchodząca recesja nie musi gwarantować dalszej przeceny akcji (więcej w Raporcie Specjalnym). Skala ruchu w górę okazała się większa niż najbardziej optymistyczne prognozy, w szczególności w USA, gdzie S&P500 zyskało 9,1%, a NASDAQ 12,35% (najwięcej od kwietnia 2020 r.).
Zgodnie z naszymi oczekiwaniami rynek amerykański wyróżniał się na tle Europy znajdującej się pod nieustającą presją konfliktu gazowego z Rosją. Brak przełomu w sprawie dostaw surowca jest naszym zdaniem wystarczającym powodem, by zachowywać ostrożność co do regionu, zarówno na poziomie akcji, jak i obligacji. Zachowujemy ograniczony optymizm jeżeli chodzi o rynek polski, w szczególności w stosunku do dużych spółek. Wynika to zarówno z lepszej sytuacji na froncie energetycznym niż w całej unii, jak i atrakcyjniejszych wycen.
Jednocześnie jednak zaznaczamy, że naszymi preferowanymi rynkami wschodzącymi pozostają Indie i Chiny. Ich zachowanie w lipcu bardzo się od siebie różniło—akcje indyjskie prawie dorównywały amerykańskim, chińskie zamykały tabelę stóp zwrotu za sprawą ponownej eskalacji napięć na rynku nieruchomości, a także nawrotu obaw o COVID i otoczenie regulacyjne. Mimo to uważamy, że przecena może być okazją do zwiększenia alokacji, choć pozostaje to inwestycja wysokiego ryzyka. Zważywszy jednak na możliwość wysunięcia podobnych argumentów przeciw GPW (kwestie polityczne i regulacyjne stanowią podstawowe zagrożenie), rynek chiński stawiamy jednak wyżej.
Zbliżający się dużymi krokami XX Zjazd Komunistycznej Partii Chin zwiększa naszym zdaniem szanse na pozytywne dla rynku zwroty akcji w polityce gospodarczej Państwa Środka. W Warszawie należy się liczyć raczej z kolejnymi uderzeniami w spółki giełdowe. Dodatkowo, do ostrożności skłania tempo spadku PMI, sugerujące gwałtowne chłodzenie gospodarki.
Być może lipiec był dobrym miesiącem dla akcji, ale dla obligacji prawdziwie spektakularnym. Kontynuując rozpoczęte w końcu czerwca odbicie najbardziej przez nas preferowane fundusze obligacji skarbowych długoterminowych zarobiły przeciętnie 6,35%, rywalizując z najsilniejszymi rynkami akcyjnymi. Przełom rynkowy się dokonał, w naszej opinii okazja do ponownego zobaczenia poziomu rentowności 8% na polskich obligacjach 10-letnich się nie powtórzy.
Zwracamy jednak uwagę, że w twardych danych wciąż brakuje potwierdzenia, że inflacja osiągnęła szczyt, zarówno w Polsce, jak i Europie. Narasta nasze przekonanie, że słabnący wzrost wymusi na RPP zakończenie cyklu w przedziale 6,75-7,0%, ale do wrześniowego posiedzenia pozostało jeszcze wystarczająco dużo czasu, by np. pod wpływem odbicia cen surowców ponownie dało się zobaczyć powrót 10- latek do okolic 6,5%. Dla „spóźnialskich” byłaby to wymarzona okazja, by zwiększyć ryzyko stopy procentowej w portfelach, ale jako taka nie musi się wydarzyć.
Jakakolwiek realizacja ostatnich zysków, a tym bardziej próby „chwilowego” przenoszenia się na krótki koniec krzywej wydają nam się niewskazane, tworząc ryzyko pozostania poza pozycją mającą wciąż głęboki długoterminowy sens. Uważamy natomiast, że silne odbicie europejskich papierów korporacyjnych jest znakomitą okazją, by redukować na nich zaangażowanie na korzyść obligacji amerykańskich i polskich. Sentyment na rynku długu także w Europie poprawił się bardzo gwałtownie, ale przypominamy, że dostępne na polskim rynku fundusze obligacji europejskich oparte są przede wszystkim o dług korporacyjny typu high-yield (co jest naturalne w obliczu skrajnie niskich rentowności papierów skarbowych).
Do stycznia pozostawał on świetną inwestycją, ale w przypadku realizacji pesymistycznego dla Europy scenariusza (początek fali niewypłacalności wywołanej kryzysem energetycznym) w drugiej połowie roku mógłby przynieść poważne straty. Aktualne spready kredytowe, choć wysokie w ujęciu historycznym, pozostają bardzo odległe od poziomów z poprzednich recesji na kontynencie.
Lipiec nie mógłby być tak dobry dla akcji i obligacji, gdyby nie dalsze spadki surowców. Oczekujemy, że trwająca od początku czerwca do połowy lipca przecena została jednak zakończona. Ceny metali przemysłowych zdyskontowały silnie recesyjny scenariusz, a drastyczne obniżenie rekomendacji Goldman Sachs dla miedzi na dwa dni przed dołkiem wpisuje się w długą tradycję wyznaczania punktów zwrotnych na rynku surowców przez analizy tego banku.
O ile trudno przewidzieć zachowanie ropy (spadek globalnego popytu mógłby zlikwidować obecny deficyt w sytuacji, gdy rosyjskie wydobycie nie malałoby gwałtownie), wydaje się, że surowce rolne wyczerpały potencjał spadkowy, powracając do poziomów sprzed rosyjskiej inwazji.
Ponowne uruchomienie ukraińskiego eksportu pszenicy wydaje się w krótkim terminie ostatnią pozytywną informacją, na którą można było liczyć. Wreszcie, udana obrona poziomu 1700 $/ou. przez złoto może oznaczać naszym zdaniem wyznaczenie średnioterminowego dołka, szczególnie gdyby czerwiec okazał się szczytem inflacji w USA, co zredukowałoby obawy o możliwość agresywnej kontynuacji podwyżek stóp po wrześniu i potencjalnie osłabiło dolara.
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję