Październik był pierwszym miesiącem od lipca, który inwestorom akcyjnym mógł przynieść chwilę ulgi, choć jej skala była niezwykle zróżnicowana. Miesiąc rozpoczął się od próby odbicia wynikającej przede wszystkim z drastycznej przeceny indeksów w końcówce września. Po świetnych pierwszych dwóch sesjach ruch w górę został jednak zduszony, a w dniu publikacji odczytu amerykańskiej inflacji za wrzesień indeksy w Nowym Jorku wyznaczyły nowe minima. Pomimo wyższego od oczekiwań odczytu (8,2% r/r vs. konsensus 8,3% r/r), któremu towarzyszyła wyraźnie wyższa od oczekiwań dynamika inflacji bazowej, zobaczyliśmy jednak jeden z najbardziej imponujących jednodniowych zwrotów w historii S&P500, a indeks zamknął się 5,1% powyżej dołka.
Tak rozpoczęło się odbicie, które pozwoliło na zamknięcie miesiąca niemal 8% powyżej poziomu startowego. Tradycyjnie, jak w 76% przypadków, wszystko wskazuje na to, że okres sezonu wynikowego okaże się pozytywny dla Wall Street, choć dynamika zysków amerykańskich spółek (obecnie oscylująca wokół poziomu 2,2% r/r) będzie najniższa od 3Q2020. W odniesieniu do akcji amerykańskich chcemy podkreślić, że absolutnym liderem okresu raportów jest sektor energetyczny, który zaskakiwał pozytywnie pomimo niezwykle wyśrubowanych oczekiwań. Jednocześnie był to jeden z najsłabszych w historii sezonów wynikowych dla spółek FAAMG (Facebook, Amazon, Apple, Microsoft, Google), które nawet jeśli publikowały przyzwoite wyniki, rozczarowywały w większości prognozami na kolejne kwartały. W związku z tym utwierdzamy się w przekonaniu, że w otoczeniu wysokich stóp procentowych wciąż należy preferować akcje value na tle wzrostowych, a moment na powrót do sektora technologicznego nadejdzie zapewne dopiero w przyszłym roku (potencjalnie w 2Q2023, gdy gwałtownie zacznie spadać inflacja).
Powody do radości miała także Europa, gdzie w oczekiwaniu na unijne regulacje i dzięki nadzwyczaj wysokim temperaturom na kontynencie z hukiem schodziło powietrze z bańki na cenach gazu ziemnego i energii. Notowania holenderskiego gazu TTF przeceniły się w skali miesiąca o 33%, wspierając indeksy w tych krajach europejskich, które wcześniej zostały mocno poturbowane przez kryzys energetyczny. Na liście tej znajduje się także Polska, w przypadku której można mówić o długo wyczekiwanym przesileniu. Pomimo zamieszania na rynku krajowego długu i braku progresu w kwestii środków unijnych, negatywny sentyment do GPW osiągnął być może punkt kulminacyjny w pierwszej części miesiąca. Później mieliśmy już do czynienia z odbiciem w świetnym stylu, wzrostem WIG o 9,7% w skali całego miesiąca oraz obiecującym początkiem listopada. Do przełomu doszło m.in. na notowaniach banków.
Skrajnie inaczej wyglądała sytuacja w Azji. Kongres KPCh okazał się rozczarowaniem i katalizatorem dalszych silnych spadków na chińskich parkietach. Najważniejszy z perspektywy dostępnych w Polsce funduszy Hang Seng stracił w ciągu miesiąca 14,7%, reagując m.in. na deklaracje utrzymania polityki „zero COVID”, brak nowych inicjatyw gospodarczych i konfrontacyjną retorykę wobec USA. Choć sami wiązaliśmy z nim znacznie większe nadzieje, uważamy, że wyprzedaż w końcówce miesiąca była zdecydowanie przesadzona. Wydają się to potwierdzać pierwsze dni listopada, sugerujące, że Xi Jinping mógł czekać z jakimikolwiek zmianami kursu do momentu skupienia całej władzy w swoich rękach. W ostatnim czasie widzieliśmy m.in. deklaracje chęci współpracy ze Stanami Zjednoczonymi i plotki (być może kontrolowane) o planach powołania organu, który będzie nawigował odchodzenie od obecnej polityki pandemicznej. W dniu publikacji Barometru (04.11) Hang Seng wzrósł o 5.4% po informacjach, że zakończyła się pierwsza runda amerykańskiego audytu chińskich gigantów technologicznych, co znacznie zmniejsza ryzyko ich delistingu (wycofania z obrotu giełdowego) w Nowym Jorku. Wszystko to zwiększa szanse na to, że na przełomie miesiąca mogliśmy zobaczyć szczyt relatywnej słabości akcji chińskich na tle reszty świata.
Październik nie przyniósł niestety przełomu na globalnym rynku długu, a w Polsce za sprawą konfliktu w RPP i obaw o wielkość potrzeb pożyczkowych na przyszły rok widzieliśmy nawet moment paniki (rentowności obligacji 10-letnich naruszyły chwilowo poziom 9%). Jednocześnie zwracamy uwagę, że w odróżnieniu od większości krajów europejskich, nie widzieliśmy w Polsce w ubiegłym miesiącu negatywnego zaskoczenia inflacyjnego (poziom 17,9% r/r był zbieżny z oczekiwaniami), a presja „opozycyjnych” członków Rady na gwałtowne podwyżki stóp może wywołać efekt odwrotny. Spodziewamy się, że kolejne posiedzenia przyniosą ruchy najwyżej po 25pb, obliczone na utrzymanie stabilności złotego. Wspomniane spadki cen energii, jeżeli zostaną podtrzymane, znacząco poprawiają perspektywy inflacyjne na przyszły rok.
Nawet jeżeli ich wymiernym efektem będzie rezygnacja rządu z „tarczy antyinflacyjnej” i podwyższenie poziomu CPI w skrajnym punkcie (1Q2023), będzie to oznaczało przyspieszenie powrotu inflacji do celu, a przede wszystkim ograniczenie potrzeb pożyczkowych na przyszły rok, co sprawia, że jest to jednoznacznie pozytywne dla cen długu skarbowego. Zdajemy sobie w pełni sprawę, że w najgorszym w historii roku, po kolejnym naruszeniu czerwcowych minimów przez wiele krajowych funduszy dłużnych, cierpliwość jakiegokolwiek inwestora musi być na wyczerpaniu. Uważamy jednak, że rentowności krajowych obligacji powyżej 8% tworzą okazję inwestycyjną, która może nie powtórzyć się przez lata, a jakikolwiek dalszy ruch w górę powinien być wykorzystywany do akumulacji pozycji na długu o wysokim ryzyku stopy procentowej, niezależnie od dużej zmienności jego obecnej wyceny. Przełom na rynku obligacji amerykańskich, który nastąpi naszym zdaniem przed końcem roku, sprawi, że wyceny na obecnych poziomach staną się nieosiągalne.
***Materiał pochodzi z: „Barometru inwestycyjnego Xelion”, którego pełną zawartość możesz zobaczyć i pobrać klikając w poniższy przycisk:
Komentarze
Sortuj według: Najistotniejsze
Nie ma jeszcze komentarzy. Skomentuj jako pierwszy i rozpocznij dyskusję